Grief gaat over verlies.

De personages zijn tegen een muur opgelopen en in een vacuüm beland zónder toekomst, met alleen het verleden en het nu.

Uitgangspunt voor Grief is het verdriet van Orpheus. Hij verliest zijn geliefde Eurydice en kijkt de rouw recht in de ogen. Ontroostbaar is hij; in de gewone mensenwereld is geen plaats voor eeuwige rouw. Grief heeft een verdrietig onderwerp, maar is geen verdrietige voorstelling. Het is een kleine ode aan de rouw. 

De versie van Grief in het lege uitvaartcentrum van het PC Art Paviljoen, speelt zich af in een doolhof van kamertjes, waar je als toeschouwer doorheen doolt, langs een dodenrijk waar muziek, beeldende kunst en film de scenografie vormen. De tocht vertelt een verhaal over het missen van mensen en over de vraag hoe je ze bij je kunt houden.